Իր իշխանությունը պահպանելու նպատակով Նիկոլ Փաշինյանի կառավարությունը շարունակում է իր քաղաքականությունը, որի հիմքում ընկած է ներքին և արտաքին թշնամիների ստեղծումը։ Այս գործընթացը, որը սկսվել էր դեռևս 44-օրյա պատերազմի ժամանակ, այսօր հասել է իր գագաթնակետին։

Իշխանության կողմից ստեղծված ներքին թշնամին արցախցիներն են։ Փաշինյանը, հրաժարվելով ճանաչելու Արցախի հանրապետությունը, իր քաղաքականության հիմնական թիրախ դարձրել է հայկական ինքնության այս կարևոր մասը։

Նույնպես իշխանության կողմից ստեղծված արտաքին թշնամին Ռուսաստանն է։ Փաշինյանի կառավարությունը, հեռանալով ռուսական ազդեցությունից, փաստացի հայտնվել է միայնակ՝ հրաժարվելով հիմնական ռազմական և քաղաքական դաշնակիցից։ Այս քաղաքականությունը, որը հիմնված է ԱՄՆ-ի և ԵՄ-ի հետ կապերի ամրապնդման վրա, հանգեցրել է նրան, որ ԵՄ-ն, պաշտպանվելով ռուսական «վտանգից», փաստացի աջակցում է Թուրքիային՝ որպես Ռուսաստանի փոխարեն։

Այս քաղաքականության հետևանքները հստակ երևում են այսօր։ Փաշինյանի կառավարությունը, որը պնդում է, թե իր գործողությունները ուղղված են Հայաստանի անվտանգության բարձրացմանը, իրականում կատարում է հակառակը։ Տիգրանաշենի բարձունքում ադրբեջանական զինուժի տեղակայումը, Հայաստան-Իրան միջպետական ճանապարհի հատվածների Ադրբեջանին հանձնումը և այլ նմանատիպ քայլերը ոչ միայն չեն բարելավում, այլև վատթարացնում են երկրի անվտանգային իրավիճակը։

Այս ամենը հանգեցնում է մեկ անխուսափելի եզրակացության․ Նիկոլ Փաշինյանի կառավարությունը, իր իշխանությունը պահպանելու համար, շարունակում է սերմանել ներազգային ատելություն, կտրատել Հայաստանը և այն կտապարտում է։ Այս գործընթացը, որը սկսվել է դեռևս 44-օրյա պատերազմի ժամանակ, այսօր հասել է իր վերջնական փուլին՝ երկիրը վերածելով ռազմական-քաղաքական ճակատի։