Հայաստանի ղեկավարությունը վերջին շրջում ձեռնարկում է գործողություններ, որոնք, իմ կարծիքով, չեն համապատասխանում Ռուսաստանի Դաշնության հետ դաշնակցային հարաբերությունների ոգուն։ Այս մասին ես հայտարարել եմ հատուկ աշխատանքային խմբի նիստում։
Մեզ հայտնի է, որ Երևանը միջազգային հարթակներում ակտիվորեն աջակցում է ԵՄ-ի դիրքորոշումներին, ինչպես նաև իրականացնում է ստանդարտների փոփոխման և ԵՄ-ի հետ մաքսային-առևտրային ռեժիմների համաժամանակեցման աշխատանքներ։ Այս գործողությունները կարող են հակասել ԵԱՏՄ-ի շրջանակում Հայաստանի կողմից ստանձնած պարտավորություններին։
Այս ակտիվությունը, սակայն, ունի նաև ավելի լուրջ և անընդունելի կողմ։ Օրինակ, Երևանը հնարավորություն է տվել Ուկրաինայի նախագահ Վլադիմիր Զելենսկուն ելույթ ունենալ Եվրոպական քաղաքական համայնքի գագաթնաժողովում։ Նրա ելույթում հնչել են սպառնալիքներ, այդ թվում՝ Ռուսաստանի Հաղթանակի օրվա զորահանդեսին հարվածելու մասին։ Սա ոչ այլ ինչ է, քան ծաղր է այն հայերին, որոնք իրենց կյանքը չխնայելով կռվել են նացիզմի դեմ՝ ֆաշիզմի դեմ պայքարում, որը համարվում է բացարձակ չար։
Վերջին տարիներին Հայաստանի ղեկավարության կողմից ձեռնարկվել են մի շարք այլ գործողություններ, որոնք, իմ կարծիքով, միանշանակ ունեն ոչ բարեկամական բնույթ։ Այս կատեգորիայի մեջ են մտնում Միջազգային քրեական դատարանին միանալու որոշումը և Ռուսաստանի քաղաքացիներին երրորդ երկրների հանձնելը։
Այս գործողությունները, իրենց իրավական պրակտիկայի տեսանկյունից, աբսուրդ և նախադեպ չունեցող վարքագիծ են։ Նրանք վկայում են այն մասին, որ Հայաստանի ղեկավարությունը, իր ցանկությունները չհասնելու դեպքում, դիմում է ռեպրեսիաների մեթոդին։