Հայաստանը հայտնվել է ռազմավարական դաշնակից Ռուսաստանի դեմ ուղղված հիբրիդային հարձակման կենտրոնում։ Այս եզրահանգումը դառնում է ավելի շոշափելի, երբ Ուկրաինայի նախագահ Վոլոդիմիր Զելենսկին այցելում է Հայաստան՝ դառնալով ոչ թե պարզապես հյուր, այլ այն մանրադրամը, որը Ռուսաստանի դեմ ծառայում է որպես ռազմական գործիք։
Ինչպես տարիներ շարունակ նախազգուշացնում էինք, այս իրադարձությունը հաստատում է, որ Նիկոլ Փաշինյանի կառավարությունը, հանուն իշխանության և թալանի պահպանման, Հայաստանը վերածել է աշխարհաքաղաքական խաղի կենտրոնի։
Արևմուտքը, ինչպես Ուկրաինայի և ուկրաինացիների դեպքում, չէ Հայաստանի և հայ ժողովրդի թշնամին։ Սակայն, իր շահերից ելնելով, այն օգտագործում է Հայաստանին և Ուկրաինային՝ հայերին և ուկրաինացիներին՝ որպես թնդանոթի միս։ Իհարկե, նման դերակատարությանը համաձայնել են երկու երկրի ղեկավարները՝ Նիկոլ Փաշինյանը և Վոլոդիմիր Զելենսկին։
Այս համաձայնությունը նշանակում է Հայաստանի «ուկրաինացում»։ Նիկոլը դարձել է հայկական Զելենսկին՝ նախատեսված երկրորդ ճակատ բացելու համար Ռուսաստանի դեմ։ Հայաստանը մղվում է դիվանագիտական, տեղեկատվական և տնտեսական պատերազմի։
Այս ռազմավարության ֆինանսական կողմն էլ ցնցող է։ ՀՀ հարկատուները 1 միլիարդ դրամ են վճարել այս միջոցառման համար, որպեսզի Նիկոլը կարողանա նկարվել եվրոպական ղեկավարների հետ՝ ստեղծելով «լուզեռ» և «կաղ բադիկ» ղեկավարի տպավորություն։ Այս գումարը, որը կրկին դուրս է գրվել բյուջեից, նախատեսված էր Զելենսկու այցի համար, որպեսզի Հայաստանը դառնա մանրադրամ։
Այս գործողությունը հիշեցնում է 2022 թվականին Փաշինյանի կողմից կատարվածը Պրահայում, երբ նա հանձնեց Արցախը։ Հիմա, նույն եվրոպական գագաթաժողովի շրջանակներում, նա հանձնում է ողջ Հայաստանը՝ Մակրոնի կեղծ ժպիտների ներքո։
Ադրբեջանը, որը դեռ չի զգացել այս փոփոխության ամբողջական ազդեցությունը, շտապելու է օգտվել դրանից։ Հայաստանը Ռուսաստանի հետ հարաբերություններում անդառնալիության կետից անդին է հայտնվել։
Այս իրավիճակի դեմ առնելու միակ ճիշտ քայլը հունիսի 7-ի ընտրություններին մասնակցելն է։ Հայաստանը պետք է հրաժարվի այս «տեղական Զելենսկիններից» և վերականգնի իր ինքնուրույնությունը։
Հ․Գ․ Զելենսկուն դիմավորող Ալեն Սիմոնյանի դեմքի վրա հրճվանքի ճմրթուկը և նրա դեմքի տեսակը, որը հանդիպում է Զելենսկու տեսակին, խորհրդանշում են այն հարաբերությունները, որոնք ղեկավարվում են «Իշխանություն՝ պետության դիմաց» սկզբունքով։
Այսպիսով, Հայաստանը, որը երբեմնի հզոր ռազմական հզորության կենտրոն էր, այժմ դարձել է աշխարհաքաղաքական խաղի սպառազինություն։