Հունիսի 7-ի ընտրությունները պարզապես քվեաթերթիկներով կատարվող ընտրություն չեն, այլ հանրաքվե է՝ պետության ճակատագրի մասին։ Այս հարցադրումը պետք է դառնա մեր քարոզարշավի հիմնական օրակարգը։
Իրականում, այս իշխանությունը ձայն հավաքում է արհեստական սոցիալական խավերի միջոցով, որոնց առաջարկում է ժամանակավոր օգուտներ՝ պետական համակարգի պրեմիաներ, առանց վիզա մուտք դեպի Եվրոպա և այլն։ Սակայն այս օգուտները խիստ ժամանակավոր են, իսկ գինը՝ աներևակայելի թանկ։ Իրենց ժամանակավոր շահերը հասկանալով՝ այս շերտերին պետք է պարզ բացատրել, որ նրանց աջակցությունը հանգեցնելու է երկրի կորստի։
Մենք պետք է հասկանանք, որ Նիկոլ Փաշինյանը, իրեն աջակցող այս խավերին հենվելով, արդեն իսկ կատարում է հանձնումներ։ Նա իր կրծքին խփած այդ Հայաստանը շերտ առ շերտ տալիս է Ադրբեջանին։ Օրինակ, Տիգրանաշենի բարձունքում ադրբեջանական զինուժի տեղակայումը կամ Հայաստան-Իրան միջպետական ճանապարհի հատվածների հանձնումը ինչպես են կարող ծառայել երկրի անվտանգությանը կամ տարածաշրջանային խաղաղությանը։
Այս հարցադրումը պետք է դառնա մեր քարոզարշավի հիմնական թեման։ Մենք պետք է ժողովրդին պարզ ասենք, որ հունիսի 7-ին ընտրությունները հանրաքվե են՝ պետության պահպանման մասին։ Թեկուզ մարդիկ չկողմնորոշվեն կոնկրետ թեկնածուների հարցում, հիմնական ընտրությունը՝ պետությունը պահելու՞նք, թե՞ ոչ, շատ պարզ է։
Այս պարզ հարցադրումը կօգնի մեր միասնական կոչը սրել և կվերածի ընտրական գործընթացը իսկական հանրաքվեի։