Հայաստանում մենք դիտարկում ենք քաղաքական էլիտայի ճգնաժամ, որի հետևանքն այն է, որ երկրի և հասարակության առջև ծառացած մարտահրավերները ոչ միայն լուծում չեն ստանում, այլև գնալով խորանում են։

Ըստ էլիտաների մասին տեսության հիմնադիրներից մեկի՝ իտալացի Վիլֆրեդո Պարետայի «էլիտաների շրջանառության» սկզբունքի, այս դեգրադացիան սկսվում է, երբ էլիտայի ներսում մրցակցությունը բացակայում է։ Բացակայության դեպքում տեղի է ունենում բացասական ընտրություն՝ ըստ հավատարմության, ոչ թե մասնագիտական որակների։ Արդյունքում, էլիտան կորցնում է իրականության հետ կապը։

Այս կորուստը դրսևորվում է մի քանի կերպով։

Էլիտան դադարում է հասկանալ հասարակությանը և նրա կարիքները։ Այն կորցնում է իրենց ցավերը, խնդիրները և ակնկալիքները։
Ապրում է «տեղեկատվական պղպջակում», որտեղ իրականությունը փոխարինվում է ստեղծված պատկերով։ Իշխանությունը կենտրոնանում է իր սեփական պատկերակազմման վրա, ոչ թե երկրի զարգացման վրա։
Իշխանությունը օգտագործվում է անձնական շահերի համար, ոչ թե պետական շահերի։ Կորոնավիրուսային համաճարակի պայմաններում կամ 44-օրյա պատերազմից հետո ստեղծված ճգնաժամի դեպքում, որոշումները կայացվում են ոչ թե հասարակության բարեկեցության, այլ իշխող շրջանակների շահերը պաշտպանելու նպատակով։
Սոցիալական լարվածությունը խորանում է, քանի որ էլիտան չի կարողանում լուծել հասարակության խնդիրները։ Տնտեսական անկայունությունը, սոցիալական անհավասարությունը և կորոնավիրուսի հետևանքով առաջացած խնդիրները ավելի են սրվում։
Ընկնում է վստահությունը պետական և քաղաքական ինստիտուտների հանդեպ։ Ժողովուրդը զգում է, որ իրեն չեն լսում, չեն հասկանում և չեն ներկայացնում։
Աճում է ցինիզմը, դժգոհությունները և ապատիան։ Քաղաքական գործիչների հանդեպ վստահության բացակայությունը հանգեցնում է անհատների անհույսության և անգործության։

Հասարակությունը, զրկված լինելով արդյունավետ ղեկավարությունից, սկսում է փնտրել «հակաէլիտա»՝ այն մարդկանց, ովքեր, իրենց տեսանկյունից, կարող են փոխել իրավիճակը։ Այսպիսով, իշխանության ճակատամարտի մեջ են մտնում ռադիկալ առաջնորդներ։

Հայաստանում այս գործընթացը ցայտն ուղի է ընկել։ 2018 թվականին հասարակությունը ռադիկալ առաջնորդներ էր որոնում և գտավ։ 2018 թվականին իշխանության եկած «հակաէլիտան», սակայն, ավելի խորացրեց իրավիճակը։ Հիմա, նույնությամբ, բայց ավելի ծայրահեղ հետևանքներով, կրկնվում է այն ամենը, ինչը կար մինչ 2018 թվականը։ Այսինքն՝ մենք նորից ռադիկալ առաջնորդների փնտրտուքի մեջ ենք։

Այս իրավիճակում հետաքրքրական կլինի լսել, թե ո՞ր էլիտան և ո՞ր առաջնորդներն են որոնում հասարակության ներկայացուցիչները։ Ինչպիսին պետք է լինեն նրանք, և ինչպիսի գործողություններ պետք է իրականացնեն, որպեսզի վերականգնեն հասարակության վստահությունը։