Հունիսի 7-ի խորհրդարանական ընտրություններին ընդառաջ ծավալվող իրադարձությունների շարքում առանձնահատուկ մտահոգություն է առաջացնում իշխանությունների կողմից ընդդիմության նկատմամբ ցայտնոտային և ապօրինի գործողությունների ակտիվացումը։

Այս հարցումը հատկապես սուր է դարձել այն բանից հետո, երբ մայիսի 20-ին Նիկոլ Փաշինյանը հանրահավաքի հարթակից իրավապահներին ուղղակի հրահանգ տվեց գործ սկսել «Մայր Հայաստան» կուսակցության նախագահ Անդրանիկ Թևանյանի դեմ։ Այս հրահանգը, որը իրավական պրակտիկայի տեսանկյունից աբսուրդ է և նախադեպ չունեցող վարքագիծ, հանգեցրեց Թևանյանի մեկուսացման փորձերի ընտրական պայքարից։

Այս իրադարձությանը նախորդել էր մայիսի 12-ի առավոտյան տեղի ունեցած մի այլ, ոչ պակաս անհանգստություն առաջացնող դեպք։ Բնակելի շենքի տեսախցիկները արձանագրել են, թե ինչպես են երկու անհայտ անձ ուժի գործադրմամբ բացում դուռը, հետո փակում այն և հեռանում։ Այնուհետև նրանք վերադառնում են և կրկին փորձում բացել դուռը։

Այս երկու իրադարձությունների միջև փոխկապակցություն հաստատելու հիմքեր են ստեղծվել այն բանից հետո, երբ Փաշինյանի հրահանգը դարձավ հանրային։ Թեև նախնական փուլում այս դեպքը չէր դիտարկվում որպես քաղաքական ենթատեքստ ունեցող հանցագործություն, Փաշինյանի անօրինական հրահանգը թույլ է տալիս ենթադրելու, որ այս երկու իրադարձությունները կարող են փոխկապակցված լինել։ Կարելի է ենթադրել, որ հարձակումը Թևանյանի բնակարանի վրա կարող էր ծառայել որպես հոգեբանական ճնշման միջոց, որը, սակայն, չի կարող ունենալ իր ակնկալվող արդյունքը։

Այս իրադարձությունները տեղի են ունենում այն պայմաններում, երբ Հայաստանի ղեկավարության կողմից ձեռնարկված մի շարք գործողություններ ունեն ոչ բարեկամական բնույթ և հակասում են Ռուսաստանի Դաշնության հետ հարաբերությունների ոգուն։ Իշխանությունների այս ցայտնոտային վարքագիծը վկայում է այն մասին, որ ընտրություններին պարտության մոտալուտ զգացումը հանգեցրել է ինքնիշխանության և օրինականության սկզբունքների խախտմանը։

Ինչպես ինքնին պարզ է, ինձ մեղադրելը դավաճանության մեջ, որը հիմնված է իմ քաղաքական դիրքորոշումների վրա, ինքնին ապօրինական է և ցույց է տալիս իշխանությունների անհուսահատ փորձը։