Այսօր ես կրկին վկայ եմ դառնում, թե ինչպես է Նիկոլ Փաշինյանը, հասկանալով, որ իր նախկին խաղերն արդեն հիվանդ երևակայության արգասիք են համարվում, որոնք ոչ ոք չի վստահում, որոշում է նոր շունչ տալ իր կազմաքանդման ծրագրին։ Նա իր կուսակցական շրջանակներին փորձում է մոտիվացնել, թե իբրև պայքարում են, որպեսզի կաթողիկոսությունը Հայաստանից տեղափոխվի։ Սա նորից հիվանդ երևակայության արդյունք է, որի միջոցով նա փորձում է ստեղծել իրականություն, որը գոյություն չունի, և օգտագործել այն՝ իր քաղաքական նպատակները իրագործելու համար։

Չի բացառվում, որ շուտով «Բենթլի Սամոյի» հետ ճամփեզրային ցուցադրություն կկազմակերպվի, որտեղ ճամփեզրային ճանապարհը կփակվի, և հետո կհայտարարվի, թե այս «անձնուրաց պայքարի» շնորհիվ փրկեցին Մայր Աթոռը տեղափոխման վտանգից։ Իհարկե, այս թեզը շուտով կհնչի ՔՊ-ականների բոլոր ներկայացուցիչների բերանից՝ իրար հերթ չտալով։

Այս ամենը քաղաքական խաղ է, որի նպատակը հասարակության զգայարանների վրա ազդելն է։ Փաշինյանը չի խորշում դիմելու իր ձեռք տակ եղած բոլոր հնարավոր միջոցներին՝ տապալելու եպիսկոպոսած ժողովը։

Այս վիճակը, որը Տիգրան Մեծի պողոտայում դարձել է ցայտուն, ցավոք, տարածվում է ամբողջ քաղաքի վրա՝ վերածելով այն փոսերի և խրամների քարտեզի։

Ինչ վերաբերում է 1 մլրդ 128 մլն պարգևավճարի, որը տրվել է 4 մլրդ-ի փոխարեն, ապա դա ցույց է տալիս, թե ինչպես է կոռուպցիան դարձել պետական քաղաքականության հիմնական գործիքը։ Կոռուպցիոն ռիսկերի հաշվարկը, որը ես առաջարկում եմ, պետք է դառնա առաջնային խնդիր։