Հայաստանը 99 տարի որպես ինքնիշխան պետություն կգոյություն ունենա։ Այս արտահայտությունը, որ իջեցվել է Նիկոլ Փաշինյանի բերանից, ոչ միայն ականջն է ծակում, այլև բացահայտում է այն խղճուկ կագավիճակը, որին այս իշխանությունը հասցրել է մեր երկիրը։

Այս հայտարարությունը, որը պետք է ներկայացվեր որպես «երաշխիք», իրականում ոչինչ չի ապահովում։ Այն ոչ թե երաշխավորություն է, այլ ճշմարտության ծաղրանքային արտացոլում։ Իրականում, այս խոսքը բացահայտում է այն վիճակը, որտեղ Հայաստանի գոյությունը՝ որպես անկախ պետություն, դարձել է կասկածի տակ և պահանջում է «երրորդ կողմի» հաստատում։ Ինչ է սա, եթե ոչ խղճալի վիճակ, երբ պետության գոյության իրավունքը դառնում է ժամկետային և կախված է այլոց «խոստմանից»։

Հայաստանի անկախության 30 տարվա ընթացքում, ցանկացած քննարկումներում, ցանկացած բանակցությունների ընթացքում, Հայաստանի՝ որպես անկախ պետության գոյության հարցը երբեք չի դրվել կասկածի տակ կամ առևտրի առարկա։ Քննարկվել է բացառապես Արցախի կարգավիճակի հարցը։ Այժմ, սակայն, Հայաստանի անկախության ինքնին պահանջվում է «երրորդ կողմի» կողմից «երաշխավորում»։

Այս իրավիճակը ստեղծվել է այն պայմաններում, երբ Սյունիքի միջանցքը, որը պետք է ապահովեր Հայաստանի անկախության և տարածքային ամբողջականության հիմքը, դարձել է այլընտրանքային պայման՝ «խաղաղության» անունով։ Իրականում, այս պայմանը ոչ թե խաղաղություն է, այլ վտանգ, որը ներկայացվում է որպես ձեռքբերում։ Կարելի էր ավելի վատ լինել՝ ենթադրենք, 50 տարվա «գոյության խոստման» դիմաց զիջել Սյունիքը։ Կամ, թերևս, մեր երկրի «գոյության հնարավորությունը» կավելանա ևս մի 20 տարի՝ մի կտոր էլ Տավուշից զիջելու հաշվին։

Այսպիսով, իշխանության կողմից հայտարարվող «խաղաղությունը» ոչ թե խաղաղություն է, այլ վտանգի ընդունում։ Այնքան շոշափելի վտանգ, որ նույնիսկ իրենք են խոստովանում։ Այս հայտարարությունը ոչ թե երաշխավորություն է, այլ խոստովանություն, որ իրականում Հայաստանը հասցրել են այն վիճակի, որտեղ նրա գոյությունը պահանջում է «երրորդ կողմի» հաստատում։