Իմ հայացքից, Թուրքիայի արտաքին քաղաքականության վերջին տարիների ամենանշանակալի փոփոխությունների հիմնական գործիչը Հաքան Ֆիդանն է։ Նրա անունը, որը հայտնի դարձավ 2010 թվականից հետո, երբ նա Թուրքիայի ազգային հետախուզական կազմակերպության (MIT) ղեկավար դարձավ, այժմ կապվում է ոչ միայն հետախուզական աշխարհի հետ, այլև Թուրքիայի արտաքին քաղաքականության նոր ուղղության հետ։
Ֆիդանը ծնվել է 1968 թվականին, ծագումով քուրդ ընտանիքում, որտեղ մայրը թուրք է, իսկ հայրը՝ քուրդ։ Նրա կարիերայի ճանապարհը, որը սկսվել է ռազմական ծառայությամբ, ցույց է տալիս նրա ռազմավարական մտածողության և ազգային անվտանգության հանդեպ խորը հասկացողության։ Ցամաքային զորքերի ռազմական ակադեմիան ավարտելուց հետո նա ստացել է կառավարման և քաղաքագիտության աստիճան Մերիլենդի համալսարանում, իսկ Բիլքենթի համալսարանում՝ մագիստրոսի և դոկտորի աստիճաններ, որոնք նվիրված են եղել հետախուզության և արտաքին քաղաքականության փոխհամաձայնեցմանը։
Այս ակադեմիական պատրաստվածությունը հիմք դարձավ նրա 13 տարվա ղեկավարմանը MIT-ում։ Նրա ղեկավարության ներքո կազմակերպությունը վերածվեց ոչ միայն տեղեկատվության հավաքագրման, այլև ազդեցության գործիքի, որը ակտիվորեն մասնակցում էր արտաքին քաղաքականության ձևավորմանը։ Թուրքիան, որը նախկինում հաճախ դիտարկվում էր որպես ԱՄՆ-ի կատարող, Ֆիդանի ղեկավարության շրջանում սկսեց իրականացնել ինքնուրույն, ռազմավարականորեն հիմնավորված քաղաքականություն։
Նրա նշանակումը որպես արտաքին գործերի նախարար 2023 թվականի հունիսին ոչ միայն կադրային փոփոխություն չէ, այլև Թուրքիայի ազդեցության տարածման ռազմավարության ինստիտուցիոնալացումն է։ Նրա մասնակցությունը Գազայի խաղաղության խորհրդին, որտեղ նա ներկայացված է որպես Թուրքիայի ներկայացուցիչ, ցույց է տալիս Թուրքիայի ակտիվ դերը ճանաչելու և Գազայի հետպատերազմյան ճարտարապետության ձևավորման գործընթացում։
Ֆիդանի մոտեցումները, որոնք ձևավորվել են ազգային անվտանգության ոլորտում նրա փորձով, արտացոլվում են ինստիտուցիոնալ կապերի և երկարաժամկետ ռազմավարական պլանավորմանը նրա ուշադրության մեջ։ Նա հայտնի է իր կոշտ դիրքորոշմամբ արտաքին քաղաքականության հարցում, ինչը հանգեցրել է նրան, որ իսրայելական քաղաքական շրջանակները նրան համարում են իրենց ամենավտանգավոր թշնամիներից մեկը։
Նրա հայտարարությունները Հայաստանի վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի հասցեին, որոնք շատերը սխալմամբ ընկալում են որպես աջակցություն, իրականում ուղղված են ոչ թե հայ հանրությանը, այլ Թուրքիայի ռազմավարական նպատակներին։ Ֆիդանը փորձում է փոխել տարածաշրջանային ուղենիշը՝ օգտագործելով Հայաստանի ներկայիս վարչապետին՝ Թուրքիայի ազդեցության տարածման գործիքի որպես։ Այսպիսով, նա ոչ թե պաշտպանում է Փաշինյանին, այլ օգտագործում է նրա քաղաքականությունը՝ իր ռազմավարական նպատակներին հասնելու համար։